Hoogwaterhumor

- Dag 62: 1u45' fartlek wielerbaan -
Vooruit dan, nog één keer over het hoogwater in de IJssel. Omdattie zo leuk is. Gespot bij De Zande.




Pantani zweette nooit

- Dag 61: 2uur ext interval en 1,5uur kracht/core stability -
Ik bleek begin vorige week inderdaad een pré-ramptoerist te zijn geweest in de polders langs de IJssel. Afgelopen zondag zag het op de IJsseldijk zwart van nieuwsgierige waterbewonderaars. Zelden zal het zo druk zijn geweest langs de boorden van Neerlands mooiste rivier. Van Zalk naar Zwolle stond een rij blik waar geen eind aan leek te komen. Natuurlijk heb ik gefoeterd op plotseling overstekende kinderen, slingerende auto’s en ramptoeristen die alleen nog maar hun camera in de gaten hielden. Als jullie mij binnenkort behendig door het peloton naar voren zien slalommen, weet je nu waar ik dat geoefend heb. Maar het moet gezegd; wie de imposante watervlakte niet heeft aanschouwd, heeft iets gemist.

Ook in de Zwolse wijk Aa-landen hadden ze gisteren last van hoog water. Om precies te zijn in Squashcentrum Zwolle, waar ik mijn wekelijkse spinningtraining afwerk. Dat surrogaat-indoorfietsen gaat bij mij altijd gepaard met enige mate van transpiratie. Noem het maar gerust zweten als een otter. De eerste 10 minuten is er nog niks aan het handje, maar zodra het eerste druppeltje verschijnt is er geen houden meer aan. De zweetklieren zetten hun spuisluizen open en in no time ben ik doorweekt tot in m’n schoenen. Onder de spinningbike verschijnen de eerste vochtige kringen, die aan het eind van de training zijn uitgegroeid tot kleine plasjes. Om mij heen zitten zo’n 15 ramptoeristen. Ik heb het gevoel dat ze elk moment hun Nikon uit de achterzak halen om deze overstroming op de gevoelige plaat vast te leggen.

Pas echt genant zou het worden wanneer mijn zweet ook zou stinken. Gelukkig valt dat reuze mee. Hoe meer je sport, hoe minder het stinkt, en ik durf te zeggen dat het al bijna geurloos is (wielervrienden, please correct me if I’m wrong…). Daarnaast, des te minder vet en meer spieren je hebt, des te meer je moet zweten om je lichaam af te koelen. Kortom, respect voor de pedalerende waterfabriek.

Toch zou het fijn zijn om je lichaam op een andere manier af te kunnen koelen. Zoals honden, die zweten door hun natte tong buiten boord te hangen. Of olifanten, die hun gebrek aan zweetklieren compenseren door met hun mega-oren te wapperen.

Nu ik er over nadenk, Pantani zweette nooit.

Lachen aan de Kamperstraat, nog even...

- Dag 59: 5uur extensief duur -
Sommige wielrenners genieten ervan, ik heb er een pestpokkehekel aan: schoonmaken. Daarom deed ik dat ook altijd zo weinig mogelijk. Nu ik 4x per week in weer, wind en pekel buiten fiets moet ik er toch echt aan geloven. Anders verwordt mijn hemelsblauwe trapbolide weldra tot een krakend en piepend zwart gevaarte. Of de ploegleider weigert mij nog een wiel te steken als ik lek rij. ‘Ga eerst maar eens poetsen Bakker, dat vieze ding wil ik niks mee te maken hebben’.

Dus als ik doordeweeks koud en nat thuiskom, begint deel 2 van de training: schoonmaken. In de wetenschap dat je de volgende training hetzelfde ritueel af moet werken. Maar OK, wat moet dat moet. Nou woon ik hartje binnenstad in een appartement op de eerste etage. Geen tuin, noch balkon. De wasbeurt moet dus beneden op de parkeerplaats. Dat betekent 3x naar boven lopen voor een emmer water, er voor zorgen dat het binnen niet smerig wordt, dat ik zelf niet verkleum, én hopen dat m’n fiets niet gejat wordt.

Vanwege de leesbaarheid van dit blog zal ik u de complete schoonmaakceremonie besparen. Wel wil ik de plaats van handeling toelichten. Figuurlijk dan, want dat is juist het probleem; er is geen licht onder de grote stenen poort onder mijn woning. Nou ja, het is er wel, maar werkt met een bewegingsmelder. Elke 20 seconden floept het licht uit en sta je weer in het donker te poetsen. En die melder staat nou niet wat je zegt gevoelig afgesteld. Pas na wilde armbewegingen gaat de lamp weer branden. Voor 20 tellen….

Dit weekend heb ik echter voor het eerst een klein beetje lol gehad om mijn kneuterige wasprocessie. Het definitieve einde is namelijk in zicht. Nee, project ‘Ster’ gaat natuurlijk onverminderd door. Maarrrrr... we hebben een huis gekocht! Zowaar, een heus grote mensenhuis, met tuin, schuur en achterom. Vanaf mei geen omkleedsessies en gesjouw meer, maar de fiets onder de veranda en de tuinslang er op. Daarna lekker spetteren in een warm bad en opdrogen voor de houtkachel. Heerlijk!

Dus wilt u lachen om een wanhopig om zich heen slaande kleumende wielrenner met een spons in z’n hand? Rond de klok van 5 aan de Kamperstraat, nog even....

Nog een slang in mijn buik

- Dag 57: 1uur rustige duurloop-
Een week lang heb ik 2 slangetjes in mijn buik. De ene heb ik al meer dan 15 jaar, nou ja, elke 3 dagen een nieuwe. Die is van mijn insulinepomp, een apparaatje dat 24 uur per dag insuline afgeeft. Die insuline loopt via een slangetje en een infuusje op mijn buik mijn lichaam in. Ik kan zelf de toe te dienen hoeveelheid insuline aanpassen. Insuline inspuiten hoeft in principe niet meer. Goed spul, zo'n pomp.

Hoeveel insuline ik nodig heb is afhankelijk van mijn bloedglucosewaardes. Daarom moet ik regelmatig in mijn vinger prikken om die waarde te meten. Normaal gesproken zo'n 5x per dag, maar nu ik dagelijks fanatiek sport wel 8 tot 10x per dag.

Nu is er een paar jaar geleden een geweldige uitvinding gedaan: de glucosesensor. Dit is een sensor die onder de huid ingebracht wordt, en via een zendertje elke 5 minuten bloedsuikerwaardes doorstuurt naar de insulinepomp. Op de pomp kun je de waardes aflezen zodat je een veel beter beeld krijgt van de schommelingen in suikerspiegel. Daarnaast kun je snel actie ondernemen als je ziet dat dit nodig is, en hoef je je vingers niet meer helemaal lek te prikken.

Dit is pas echt goed spul! Hebben dus, die continue sensor! Helaas, de sensoren zijn schrijnend duur, en geen enkele zorgverzekeraar vergoed ze. Degene die ik nu heb is van het ziekenhuis en krijg ik een weekje te leen van mijn internist Henk Bilo en diabetesverpleegkundige Harma Israel (waarvoor dank!).

Beste vrienden van zorgverzekeraar De Friesland, mijn suikers schommelen al jaren als een jojo. Henk, Harma en ik doen er alles aan deze onder controle te krijgen. In een ultieme poging train ik me nu zelfs de ballen uit de broek om door een topsportregime de boel weer in het gareel te krijgen. Zouden jullie mij niet een klein beetje willen helpen? Een weekje aan de sensor is mooi, maar zet natuurlijk geen zoden aan de dijk. Vindt ook dr Bilo, de onbetwiste ayatollah op insulinepompgebied. Als arts, internist, nefroloog, professor, hoogleraar, docent aan de Oxford University en Officier in de Orde van Oranje-Nassau zal hij daar toch wel een heel klein beetje verstand van hebben, denken jullie niet?

Of zou het goedkoper zijn te wachten totdat mogelijke complicaties van een slecht ingestelde diabetes zich voordoen? Even ter herinnering: hart- en vaataandoeningen, nierziekten, maag- en darmklachten, geen gevoel meer in voeten, handen en penis, blindheid en dementie. Dankzij 25 jaar sport blijft het bij mij nog beperkt tot handen en voeten die 's winters snel koud worden en wondjes die traag helen. Overige complicaties dacht ik niet, maar dat kan ik me niet zo goed herinneren.

Behandeling voor al die complicaties lijkt me een heel stuk prijziger dan het bij voorbaat vergoeden van een sensor. Dus beste vrienden van De Friesland, héél graag een positief antwoord op het verzoek van Bilo. Een Ster van Zwolle voor rolstoelers is er immers niet.

Gesperrt

-Dag 54: 2uur extensief interval en 1,5uur core stability/krachttraining-
In de polder tussen Hattem en de IJssel kwam ik ze opeens tegen. Vers ingegraven houten palen langs de kant van de weg. Met wit geschilderde bovenkanten priemden ze aan weerzijden een meter of 2 de lucht in. Om de 40 meter een nieuwe antenne in het lege landschap.

Wat had dit te betekenen? Had de gemeente Hattem vlak voor de jaarwisseling ontdekt dat haar subsidiepotje voor contrasterende plattelandskunst nog niet helemaal leeg was, en daarom snel een veelbelovende jonge kunstenaar aan het werk gezet? Of vieren de bewoners van de 8 boerderijen in deze polder komend weekend hun dorpsfeest en komen er nog kleurige borden en lampionnen aan te hangen?

Ook leken ze wel op de palen die je op bergpassen vaak langs van de weg ziet. Als markering, zodat auto's niet het ravijn in duikelen als er een meter sneeuw ligt. Ik dacht toch dat Erwin Kroll lente-achtige temperaturen in het vooruitzicht had gesteld?

Natuurlijk ging hier niet om sneeuw, maar om overstromingsgevaar. Als pré-ramptoerist trapte ik verder. Ik zag een boer een extra laag plastic over zijn kuilgras aanbrengen. De buurman bracht zijn landbouwmachines in veiligheid. Bij een brug wat verderop stuitte ik op een heuse wegversperring. Met linten, hekken, gebodsborden en zandzakken was overduidelijk gemaakt dat vanaf daar de kans op waterfietsen niet onrealistisch zou zijn. Het water klotste tegen de onderkant van de brug. Aan de overzijde was de polder al ondergelopen. De weg stak er als een soort strekdam tussen door. Nu werd het leuk!

Ik ging de brug over en vervolgde de weg. Her en der stroomde het water er over heen. Hoe verder ik kwam, hoe meer water en des te dichter het richting mijn assen kwam. Plotseling slipte mijn achterwiel. Ik probeerde te corrigeren, maar ook mijn voorwiel gleed mee richting de sloot. IJs! Er was een grote plaat ijs op de weg gespoeld en ik reed er dwars overheen. Snel klikte ik uit de pedalen en bracht mijn voeten naar het ijs. Fraaie boeggolven verschenen achter mijn voeten. Ik gleed mezelf tot stilstand en stond tot mijn enkels in het water. Gatverdamme... het was 2 graden en ik was nog maar met de warming up bezig. Elk moment verwachte ik de ijskoude, natte traktatie tussen mijn tenen. Het bleef uit. Natuurlijk, ik had broodzakken om mijn voeten gedaan! Niet tegen het water, maar tegen de kou. Geniaal. Zandzakken en broodzakken, daar win je de oorlog wel mee.

Team Hanzerenners rijdt de Ster!

- Dag 47: 1,5u hersteltraining en 1u kracht/core-stability -
Breaking news: de Hanzerenners hebben als ploeg een uitnodiging op zak voor de Ster van Zwolle 2011. Hulde! Nu zit er nog maar één ding op: mezelf in die ploeg rijden!

Het meedoen van de Hanzerenners aan de nationale openingswedstrijd van het wielerseizoen lijkt als thuisrijdende vereniging een vanzelfsprekendheid, maar niets is minder waar. De klassieker is voor 2011 namelijk opgewaardeerd naar  de internationale status 1.2. Dit betekent dat ook continental wielerteams aan de start mogen staan. Dat klinkt heel wat, maar verwacht nu niet meteen de broertjes Schleck op het Grote Kerkplein. Pro Tour-teams als Rabobank en Vacansoleil zijn uitgesloten van deelname. Wel zullen tijdens de 51e editie van de Ster de (semi-)profs van Rabobank Continental team (de opleidingsploeg dus), Jo Piels en Van Vliet-EBH-Elshof aan de start verschijnen. En wie weet nog een buitenlands team uit dit rijtje. Hanzerenners zal als nieuwbakken clubteam ongetwijfeld de Calimero op de startlijst zijn. Who cares, we zijn dr bij en dat is priehiema!

Sterretje of kruisje?

-Dag 46: 1u spinning-
Zo. Dat was best druk; trainen voor de Ster én de Elfstedentocht. Het bloggeren schoot er volledig bij in. Zoals mijn oma gezegd zou hebben: 'och mien jong, ie weet'n van veur'n nie meer daj van achter'n leeft!'. En zo was 't maar krekt. Maar no worries, beste lezers. De afgelopen 2 weken ging het linea recta van het ijs op de fiets en vice versa.

Jazeker is er nog gefietst! Snerpende kou, gure wind, sneeuw en gladheid, niets kon mijn trouwe ATB en mij er van weerhouden de paden op en de lanen in te gaan. Idioot... hoor ik u denken. Ga toch lekker op de Tacx voor de TV je uurtjes maken. Ik geef toe, dat had prima gekund. Maar zo'n Tacx, dat is toch wel de ultieme saaiheid. Gewoon buiten, met pekel, sneeuw en modder op het gezicht, glibberend in de slipstream van een strooiwagen... noem me een masochist, ik vind het stiekum best euh... cool. Siberische omstandigheden tijdens de Ster van 2011? Kom maar op Tacx-watjes!

Als natuurijsliefhebber pur sang moest er uiteraard ook ouderwets gescheuveld worden. De Friese meren, de Alde Feanen, de Deelen, Weerribben en Wieden, ze moesten allemaal aan mijn glijgeestdrift geloven. Formidabel mooi, superlatieven schieten tekort. Het ging echter niet enkel en alleen om het übergenot. Er moest wel degelijk een beetje getraind worden, want ik ben ingeloot. En hij zou toch maar komen... Vergeleken met het kruisje is de Ster dan maar een heel miezerig sterretje. Helaas, de vele eikels in de herst, de extra dikke vacht van de Dalmatiër van de achterbuurman en de jicht van Rene Ruitenberg ten spijt, de dooi lijkt nu definitief ingevallen.

Vanaf heden dus weer tijd voor verse fietsavonturen op dit medium, én alle focus op 26 februari, de dag van de Ster. Hoewel, op welke datum werd de voorlaatste Tocht der tochten alweer verreden? Ploegleider, je weet het hè, ijs en weder dienende...